Είμαι η Μαρία-Χριστίνα και δημιούργησα το Παραμυθοσκόπιο μέσα από μια απλή, αλλά επίμονη παρατήρηση:
πόσο δύσκολο είναι για πολλούς από εμάς, μεγαλώνοντας, να μιλήσουμε για όσα νιώθουμε.
Όχι επειδή δεν έχουμε συναισθήματα.
Αλλά επειδή, κάπου στη διαδρομή, δεν μάθαμε πώς να τους δίνουμε χώρο.
Οι γονείς, συχνά προσπαθούνε να κάνουνε το καλύτερο δυνατό για τα παιδιά τους.
Θέλουνε να τα προστατεύσουνε, να τα δούνε χαρούμενα, να μην πονέσουν όπως ίσως πονέσανε κι εκείνοι.
Και μέσα σε αυτή την προσπάθεια, είναι ανθρώπινο να θελήσουμε να «φτιάξουμε» ό,τι μοιάζει δύσκολο.
Όμως τα συναισθήματα δεν χρειάζονται διόρθωση.
Χρειάζονται χώρο.
Το παραμύθι έχει έναν μοναδικό τρόπο να πλησιάζει το συναίσθημα.
Δεν ρωτά το παιδί «πώς νιώθεις;» όταν δεν είναι έτοιμο να απαντήσει.
Του δίνει μια ιστορία για να σταθεί δίπλα της.
Μέσα από τους ήρωες, το παιδί μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του χωρίς να εκτεθεί.
Να δει τον φόβο, τη λύπη ή τον θυμό από απόσταση.
Να νιώσει ότι όσα βιώνει δεν είναι παράξενα ή λάθος.
Αυτός ο έμμεσος, ασφαλής δρόμος είναι συχνά ο μόνος που μπορεί να ανοίξει ουσιαστική επικοινωνία
Ως ψυχολόγος έχω έρθει κοντά σε πολλές διαφορετικές ιστορίες παιδιών και ενηλίκων.
Όχι για να δώσω έτοιμες απαντήσεις, αλλά για να ακούσω πώς βιώνεται το συναίσθημα όταν δεν έχει ακόμη βρει χώρο να εκφραστεί.
Αυτή η εμπειρία με έκανε ακόμη πιο προσεκτική στον τρόπο που μιλάμε στα παιδιά για όσα νιώθουν.
Το Παραμυθοσκόπιο δεν δημιουργήθηκε για να σας πει τι να κάνετε ως γονείς.
Ούτε για να σας δώσει έτοιμες απαντήσεις.
ένα σημείο όπου παιδί και ενήλικας μπορούν να συναντηθούν μέσα από μια ιστορία.
Σκοπός της γραφής μου δεν είναι μόνο η ανάπτυξη ενός φανταστικού κόσμου . Αλλά η δημιουργία ενός κοινού κώδικα επικοινωνίας παιδιού και ενήλικα που μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και έξω από το βιβλίο.
Μια φράση.
Μια εικόνα.
Μια αναφορά που κάνει το παιδί να νιώθει ότι αυτό που αισθάνεται έχει όνομα και αξία.
Δεν εύχομαι να μην έχουν δύσκολα συναισθήματα.
Εύχομαι να μην τα φοβηθούν.
Να μεγαλώσουν γνωρίζοντας ότι όλα όσα νιώθουν μπορούν να ειπωθούν.
Ότι δεν χρειάζεται να είναι πάντα καλά για να είναι αποδεκτά.
Ότι το συναίσθημα δεν είναι εμπόδιο, αλλά μέρος της εμπειρίας τους.
Αν το Παραμυθοσκόπιο μπορεί να συμβάλει έστω και λίγο σε αυτό, τότε έχει πετύχει τον σκοπό . Σας ευχαριστώ που βρίσκεστε εδώ.
Που αφιερώνετε χρόνο για να σκεφτείτε, να διαβάσετε, να νιώσετε.
Το Παραμυθοσκόπιο δεν είναι απλώς ένα παραμύθι.
Είναι μια πρόσκληση για χώρο, διάλογο και σύνδεση.
